Het zevende zintuig

Een paar keer per jaar ligt bij ons thuis het internet er uit. Mijn dochters signaleren deze ramp real time met een gevoelsintensiteit, die aan een acute kiespijnaanval doet denken.

“Papa, het internet doe het niet”
Dat betekent alarmfase 1. Want het gewone leven stokt. De simultane communicatie, die mijn dochters onderhouden met pakweg tien of vijftien vrienden, ligt plat. Er kunnen geen foto’s en muziekbestanden meer worden uitgewisseld en geen online games meer worden gespeeld.
Voor mij betekent het dat de levenslijn van de email opdroogt. Daar zitten orders tussen en dringende verzoeken om iets te doen of juist te laten. Ik kan niet meer online bankieren en ik kan niks meer opzoeken op het web. Pas dan merk ik hoe ontzettend vaak ik dat doe.

Als het web niet toegankelijk is zijn we uit ons doen en voelen we ons kwetsbaar. Op het blote af. Dat komt, omdat internet een zevende zintuig is geworden. Naast zien, horen, ruiken, proeven, voelen en intuïtie beschikken we nu over een sociale sonar. Als die uitvalt worden we teruggeworpen in de tijd.
De miljoenen machines, die het internet in de lucht houden, hebben ons de afgelopen tien jaar méér mens gemaakt. Binnen enkele jaren zal dat web versterkt zijn met een paar miljard mobiele computers (smartphones).
Dat betekent dat er geen weg terug meer is.
Ons zevende zintuig is binnen. Het gaat nooit meer weg.

FT

Deze column verscheen eerder in het magazine Valuable News van Fujitsu Siemens Computers.

De foto is gemaakt tijdens The Internetworking Event 2005 in de Rai.